And so you left us
Jaded and gaunt, some September
Wilted with the seasons
But hidden inside the delusion
I saw you eyes, somewhere

Devoid of death
The aura poises amidst (the storm)
In solid tears I linger
A parlour glade, moonlit sorrow

Lonely resting pools
Relics of the moon-dogged lake
Whisper: “All your words are missgiven”

Am I like them?
Those who mourn and turn away
Those who would give anything
To see you again
If only for another second

Your face was, like the photograph
Painted white
We did not speak very often about it
What does it matter now?

Cloak of autumn shroud
I gaze, dim ricochet of stars
I reckon it is time for me to leave

You sleep in the light
Yet the night and the silent water
Still so dark

ve böylece bıraktın bizi
bitkin, cılız bir eylül
mevsimlerle beraber solmuş
ama aldanış içinde saklı
gözlerini gördüm, bir yerlerde

ölümden yoksun
hava (fırtınanın) ortasında asılı duruyor
katı gözyaşları içinde oyalanıyorum
ormanda bir açık alan, mehtaplı hüzün

yalnız huzurlu gülücükler
ay gibi inatçı gölün kalıntıları
fısıldıyor; ‘tüm sözlerin kaygılı’

onlar gibi miyim?
o yas tutan ve arkasını dönenler
o her şeyini verebilecek olanlar
seni tekrar görebilmek için
bir saniyeliğine de olsa

yüzün fotoğraf gibi
beyaza boyalıydı
bunun hakkında pek sık konuşmadık
şimdi ne önemi var?

güz örtüsünden pelerin
gözlerimi diktim, yıldızların loş sekişi
sanırım gitme vaktim

aydınlıkta uyuyorsun
yinede gece ve sessiz su
hala çok karanlık